مالشگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مالشگر. [ ل ِ گ َ ] (ص مرکب ) دلاک و مشتمالچی . (ناظم الاطباء). مشت و مال دهنده . (گنجینه ٔ گنجوی ). آنکه برای رفع خستگی و جز آن بدن اشخاص را مالش دهد : بتی کان همه مالش و تاب یافت به مالشگر آسایش و خواب یافت . نظامی (از گنجینه ٔ گنجوی ). ◄ کیسه کش و آنکه در حمام بدن را کیسه می کشد و پاک می کند. (ناظم الاطباء). ◄ آنکه با زنان ملاعبه کند. (فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به مالشگری شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی