مازری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مازری . [ زَ ] (اِخ ) محمدبن علی بن عمرالمازری مکنی به ابوعبداﷲ (٤٥٣-٥٣٦ هَ . ق .)محدث و از فقهای مالکی است . وی به مازر (در جزیره ٔ صقلیه ) منسوب است . او راست «المعلم » و «ایضاح المحصول فی برهان الاصول » و کتابهای متعددی در ادب . وی در «المهدیه » درگذشت . (از الاعلام زرکلی ج ٣ ص ٩٤٥). مازری از دشمنان سرسخت غزالی بود. (غزالی نامه تألیف همائی، ٢٨٨). و رجوع به همین مأخذ ص ٢٨٨ و ٣٧٩ ببعد شود.