ماریوت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ماریوت . [ی ُ ] (اِخ ) فیزیکدان فرانسوی (١٦٢٠-١٦٨٤م .) است که درباره ٔ قابلیت تراکم گازها مطالعات دقیقی کرده و قانون : «در دمای ثابت، ظرفیت یک توده ٔ گازی به نسبت معکوس فشارش تغییر می کند» را کشف کرد که به نام خود او مشهور است . (از لاروس ).