مارشکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مارشکی . [ رِ ] (اِخ ) محمدبن فضل بن علی مارشکی طوسی مکنی به ابوالفتح از مردم طابران . امامی فاضل و بسیار عبادت بود. از ابوحامد غزالی فقه آموخت و از گزیده ترین شاگردان طوسی بشمار می آمد. او به سال ٥٤٩ هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان چ اسدی ج ٤ ص ٣٩١).
مارشکی . [ رِ ] (ص نسبی ) منسوب است به قریه ٔ مارشک . (الانساب سمعانی ).