ماتمزده

(~. زَ دِ) [ ع - فا. ] (ص مف.)<BR>۱- سوگوار، عزادار.<BR>۲- غمگین، اندوهگین.<br>

(~. زَ دِ) [ ع - فا. ] (ص مف.) ۱- سوگوار، عزادار. ۲- غمگین، اندوهگین.

ماتمزده . [ ت َ زَ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) ملول . غمگین . اندوهگین . عزادار. مصیبت زده . آنکه کس وی تازه مرده باشد. (ناظم الاطباء). ماتمی . عزادار. سوکوار. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : گر بود در حلقه ای صدغمزده حلقه را باشد نگین ماتم زده . عطار. هرگاه که در ماتم من نوحه گر آید ماتمزده باید که بود نوحه گر من . عطار. و ماتمزده ماتمزدگان تواند دید. (تذکرةالاولیاء). ماتمزده را به نوحه گر حاجت نیست . عطار. حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده ماتم زده را داعیه ٔ سور نمانده ست . حافظ. هاتف اقبال در مقام تسلی ماتمزدگان بود. (حبیب السیر ج ٣ ص ٣٢٣).

ماتمزده، تعزیت‌دار، داغدار، سوگوار، عزادار، ماتم‌دار، ماتمی، مصیبت‌دیده، مصیبت‌زده، مصیبت‌رسیده اندوهگین، غمگین، محزون

سوگوار، سوگ زده، داغدیده، اندوهگین

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی