لیدیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لیدیه . [ دی ی َ ] (معرب، اِ) لیدی . ناحیتی به آسیای صغیر. ایالتی از ایران به عهد هخامنشیان . کورش کبیر، اول بار آنجا را گشود. و رجوع به ایران باستان شود.
لیدیه . [ ی َ ] (اِخ ) (اعمال رسولان ١٦:١٤). زن مسیحیه ٔ یهودیی بود از تیاتیرادرلیدیه که در ارغوان تجارت میکرد و زنی صاحب دولت و مکنت بوده در فیلیپی موقت سکونت میداشت و در آنجا به فیض بشارت پولس را ضیافت کرد. (قاموس کتاب مقدس ).