لیالی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لیالی . [ ل َ ] (ع اِ) ج ِ لیل . او هو جمع لیلاة و هی اصل اللیل . (منتهی الارب ). شبها : تا به چشم شه نماید خوب روی روزگار از لیالی بر رخ ایام زلف و خال باد. سوزنی . ◄ ج ِ لیلة. ◄ ج ِ لیلی، نام زنی . (منتهی الارب ).