لوچه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لوچه . [ ل َ / لُو چ َ / چ ِ ] (اِ) لب سطبر یا سطبر شده به علت خشم یا اندوه . لنج . مَشفر (در شتر). لوشه . لفج . - لب و لوچه ؛ از اتباع . رجوع به مدخل لب و لوچه شود. - لوچه اش آویزان بودن ؛ عدم رضایت با چهره ای عبوس نمودن .