لهب

لهب . [ ] (اِ) بادنجان . (از تحفه ٔ حکیم مؤمن ).

لهب . [ ل َ هََ ] (اِخ ) مغنیة من مغنیات المصر العباسی فی خلافة المتوکل، کانت لخالدبن یزیدبن هبیرة. قال ابوشبل الشاعر: کان خالد یغشانا و جاریتة لهب فکنت اعبث بهما کثیراً او یشتمانی فقام مولاها یوماً الی الخابیة یستقی نبیذاً فاذا قمیصه قد انشق فقلت فیه : قالت له لهب یوماً و جادلها بالشعر فی باب فعلان و مفعول اماالقمیص فقد اودی الزمان به فلیت شعری ماحال السراویل . (اعلام النساء ج ٣ ص ١٣٦٤).

لهب . [ ل ِ / ل َ هَِ ] (ع اِ) گشادگی میان دو کوه یا شکاف کوه یا شعبه ٔ خرد در آن یا روی کوه همچو دیوار برآمده که بر آن برآمدن نتوانند. ج، الهاب، لهوب، لهاب، لهابة. ◄ (اِخ ) قبیله ای است از ازد. (منتهی الارب ).