لهابیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لهابیم . [ ل ِ ب َ ] (اِخ ) (شعله ورشدگان ) (سفر پیدایش ١٠:١٣ و ١ تواریخ ایام ١:١١). قبیله ای هستند که به اسم لوبیان (٢ تواریخ ایام ١٢:٣ و١٦:٨ دانیال ١١:٤٣) یا لوبیم (کتاب ناحوم ٣:٩) یا لبیا معروفند. (اعمال رسولان ٢:١٠). و در نوشته هائی که بر خرابه های مصر می باشد لیو گفته شده است . خلاصه ایشان از نسل حام بودند که در شمال آفریقا به طرف مغرب مصر سکونت داشتند و فنیقیان بر ایشان دست یافته اراضی ایشان را که در قرب جزایر مغربی میداشتند متصرف گشته ایشان را به آفریقا راندند و همچنین وقتی یونانیان بر اراضی که در سمت کیرینیه واقع بود دست یافته تا کلیه ٔ اراضی مسطوره جزء مملکت روم گردید و لهابیم درقدیم مصریان را ضدیت میکردند. (قاموس کتاب مقدس ).