لفح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لفح . [ ل َ ] (ع مص ) به شمشیر زدن کسی را. (منتهی الارب ). ضربتی سبک زدن . (تاج المصادر). ◄ سوختن . (زوزنی ) (ترجمان القرآن جرجانی ). سوختن آتش و گرما و سموم . لَفَحان . قال الاصمعی : ماکان من الریح لفح فهو حرّ و ماکان نفح فهو برد. (منتهی الارب ).