لعل فشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لعل فشان . [ ل َ ف َ /ف ِ ] (نف مرکب ) فشاننده و پاشنده ٔ لعل : پای سهیل از سر نطع ادیم لعل فشان بر سر در یتیم . نظامی . ◄ از صفات ساقی است . (آنندراج ). ساقی باده ریز : لعل فشان ساقی زرین کمر گشته چو خورشید فلک لعل گر. میرخسرو (از آنندراج ). ◄ شیرین زبان .