لظی

لظی . [ ل َ ظا ] (اِخ ) (الَ ...) جهنم . دوزخ . (منتهی الارب ). نامی است دوزخ را. (مهذب الاسماء). طبقه ای از طبقات دوزخ . نام درکه ای در دوزخ . (ترجمان القرآن جرجانی ). طبقه ٔ پنجم از دوزخ و نام هفت طبقه ٔ آن بدین شرح است : جحیم، جهنم، سقر، سعیر، لظی، هاویه، حطمه . (قصص الانبیاء ص ٧) : از آن دروغ که گفتم کز آل سامانم از آل سامان کس نیست در لظی یارم . سوزنی . ◄ ذولظی، موضعی است در شعر هذیل . (از معجم البلدان ).

لظی . [ ل َ ظا ] (ع اِ) آتش . (منتهی الارب ). زبانه ٔ آتش . (ترجمان القرآن جرجانی ) (منتهی الارب ). زبانه و لهب آتش . لهب خالص آتش زبانه زننده . آتش که زبانه زند. (مهذب الاسماء).

لظی . [ ل َ ظا ] (ع مص ) زبانه زدن آتش . (منتهی الارب ) (دهار). ◄ شکایت کردن از. (دزی ) .