لطفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لطفة. [ ل َ طَ ف َ ] (ع اِ) هدیة. یقال : جاء لنا لطفة من فلان . (منتهی الارب ). ارمغان . پیشکشی .
لطفه . [ ل ُ ف ِ ] (اِخ ) دهی از دهستان بیونیچ بخش کرند شهرستان شاه آباد. واقع در ١٤هزارگزی شمال کرند و ٣هزارگزی ده جامی . دشت، سردسیر و دارای ٤٠ تن سکنه . آب آن از چشمه و زه آب رودخانه ٔ محلی . محصول آنجا غلات دیم و لبنیات . شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).