لشکرکشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لشکرکشی . [ ل َ ک َ ک َ / ک ِ ] (حامص مرکب ) عمل لشکرکش . سوق جیش (با فعل کردن صرف شود). قشون کشی .تحشید. سپهسالاری : لشکرکشی خراسان به ابوالحسن سیمجور مقرر گشت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٥٢). بدستوری و رخصت راستان به لشکرکشی گشت همداستان . نظامی . دلیریست هنجار لشکرکشی . نظامی . جهانستانی و لشکرکشی چه مانندست به کامرانی درویش در سبکباری . سعدی .