لشکرپناه

لشکرپناه . [ ل َ ک َ پ َ ] (ص مرکب ) ملجاء سپاه : شماساس کین توز لشکرپناه که قارن بکشتش به آوردگاه . فردوسی . گزین کیانی و پشت سپاه نگهدار ایران و لشکرپناه . فردوسی . پدر جستی ای گرد لشکرپناه بجای پدر گورت آمد براه . فردوسی . سبک شیردل گرد لشکرپناه نگونسار کرد آن درفش سیاه . فردوسی . چو نزدیک شهر جهاندار شاه فراز آمد آن گرد لشکرپناه . فردوسی . سر پهلوانان لشکرپناه بنزدیک شاهان ترا دستگاه . فردوسی . گریزان برفتند یکسر سپاه ز گیو سرافراز لشکرپناه . فردوسی . بفرمود تا شد ز پشت سپاه بر گیو گودرز لشکرپناه . فردوسی . تو با کاویانی درفش و سپاه بپشت سپه باش لشکرپناه . فردوسی . بجنبید با رستم از قلبگاه خروشان و جوشان و لشکرپناه . فردوسی . وزان سو یکی گرد لشکرپناه بیامد که بد سرفراز سپاه . فردوسی . فرستاده آمد به توران سپاه گزین پور تو گیو لشکرپناه . فردوسی . خروش آمد از بوق ایران سپاه چو پیروز شد گرد لشکرپناه . فردوسی . میان دو بیشه به یک روز راه فرود آمد آن گرد لشکرپناه . فردوسی . بشد زان دژم، گرد لشکرپناه همانجا به شب خیمه زد با سپاه . (گرشاسب نامه ص ١٣١). بدان آمدن شادمان گشت شاه از آن پهلوانان لشکرپناه . نظامی .