لخن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لخن . [ ل َ] (ع اِ) سپیدی که در غلاف سر نره ٔ کودک ختنه ناکرده باشد. ◄ سپیدی نره ٔ خر. (منتهی الارب ).
لخن . [ ل َ خ َ ] (ع مص ) گنده و بدبوی گشتن مشک و جز آن . (منتهی الارب ). گنده شدن مشک . (تاج المصادر). ◄ تباه گردیدن لوز. (منتهی الارب ). پوسیده شدن مغز. (تاج المصادر). ◄ (اِمص ) گندگی شرم . ◄ گندگی بن ران . ◄ درشتی سخن . (منتهی الارب ).
لخن . [ ل ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ اَلخن و لخناء. (منتهی الارب ).