لختینه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لختینه . [ ل َ ن َ ] (اِ) جایی بر ستونهای چوبین که از زمین بقدر هفت یا هشت گز بلند و مرفوع باشد و مردم بالای آن بخسبند تا از زحمت نمناکی زمین محفوظباشند. (آنندراج ). کَتام، کُتام (در لهجه ٔ گیلان ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لختینه . [ ل َ ن َ ] (اِ) جایی بر ستونهای چوبین که از زمین بقدر هفت یا هشت گز بلند و مرفوع باشد و مردم بالای آن بخسبند تا از زحمت نمناکی زمین محفوظباشند. (آنندراج ). کَتام، کُتام (در لهجه ٔ گیلان ).