لاله ستان

لاله ستان . [ ل َ / ل ِ س ِ ] (اِ مرکب )لالستان . لاله زار. جای بسیار روئیدن لاله : سروبنان کنده و گلشن خراب لاله ستان خشک و شکسته چمن . کسائی . بت من آن به دو رخ چون شکفته لاله ستان چو دید روی مرا روی خویش کرد نهان . فرخی . چو می به گونه ٔ یاقوت شد هوا بستد پیاله های عقیقی ز دست لاله ستان . فرخی . هم از سعادت و اقبال بود و بخت جوان که دل نبستم بر گلستان و لاله ستان . فرخی . ابر سیاه چون حبشی دایه ای شده ست باران چو شیر و لاله ستان کودکی به شیر. منوچهری . جان را نشنیدم که بود رنگ ولی جانش همرنگ یکی لاله که در لاله ستانست . منوچهری . گذری گیر از آن پس به سوی لاله ستان طوطیان بین همه منقار به پر خفته ستان . منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی ص ١٩٤). گیادانه بگشاد و بنوشت برگ به لاله ستان اندرافتاد مرگ . نظامی . تو خود مطالعه ٔ باغ و بوستان نکنی که بوستان بهاری و باغ لاله ستان . سعدی .