لاله رخ

لاله رخ . [ ل َ / ل ِ رُ ] (ص مرکب ) از صفت نیکوان .صاحب گونه های سرخ و لاله مانند. نیکوروی : بدین لاله رخ گفته بد در نهفت که شاه گرانمایه گیری به جفت . فردوسی . نگه کردموبد شبستان شاه یکی لاله رخ بود تابان چو ماه . فردوسی . از آن دو ستاره یکی چنگ زن دگر لاله رخ چون سهیل یمن . فردوسی . چو هنگامه ٔ زادن آمد پدید یکی دختر آمد ز ماه آفرید مر آن لاله رخ را ز سر تا به پای تو گفتی مگرایرج استی بجای . فردوسی . بنفشه زلفاگرد بنفشه زار مگرد مگرد لاله رخا گرد لاله ٔ رنگین . فرخی . هر زمان جوری کند بر من بنو معشوق من راضیم راضی به هرچ آن لاله رخ با ما کند. منوچهری . بدش دختری لاله رخ کز پری ربودی دل از کشی و دلبری . اسدی (گرشاسب نامه ص ٦١٥ نسخه ٔ خطی مؤلف ). گر باده خوری تو با خردمندان خور یا باصنمی لاله رخ و خندان خور. خیام . با روی تو به لاله و ما هم نیاز نیست زانم چنین که لاله رخ و ماه منظری . ادیب صابر. به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید امید نیست که هرگز به عقل باز آید. سعدی .