قیچی

(قِ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری که به وسیلة آن پارچه، کاغذ و اشیاء دیگر را می‌برند و دارای دو شاخة برنده‌است که از وسط به یکدیگر وصل شده‌اند، مقراض.<br>

(قِ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری که به وسیله آن پارچه، کاغذ و اشیاء دیگر را می‌برند و دارای دو شاخه برنده‌است که از وسط به یکدیگر وصل شده‌اند، مقراض.

قیچی . [ ق َ / ق ِ ] (ترکی، اِ) قیچا. آلتی که بوسیله ٔ آن پارچه، کاغذ و اشیای دیگر را برند. (فرهنگ فارسی معین ). مقراض . (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مقص . کازود. دوکارد : حکیم سوزنی آن تیز قیچی فطرت که بوده ابره ٔ هزلش همیشه آسترم اگرچه در فن هزل از عبید افزون بود ولی ز هر دو به ادراک من زیاده ترم . ملا فوقی یزدی (از آنندراج ). بعضی اصل این کلمه را قی چین (آلتی که قی شمع را می چیند) پنداشته اند، ولی این کلمه ترکی - مغولی است . (فرهنگ فارسی معین ). - دم قیچی ؛ خرده پارچه هایی که خیاط پس از برش لباس از پارچه جدا میکند و آنها قابل استفاده نیستند. (فرهنگ فارسی معین ).

کاز، دوکارد، برشگر