قیمری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قیمری . [ ق َم َ ] (اِخ ) حسین بن علی . ملقب به ناصرالدین . امیر کردی الاصل صاحب قیمریه جوانیه در دمشق بود و مدرسه قیمریه را بنیاد کرد و همو بود که شام را بملک ناصر صاحب حلب تسلیم کرد هنگامی که توران شاه بن صالح ایوب در مصر بقتل رسید. وی بسال ٦٦٥ هَ . ق . در گذشت . (المجموعة الباجیة خطی ) (الاعلام زرکلی ج ١ ص ٢٥٥ و ج ٢ ص ٨٠٣).