فرهنگ لغت

قیاظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

قیاظ. (ع مص ) تابستانه دادن کسی را مانند مشاهره از شهر. (از اقرب الموارد) (آنندراج ). ◄ (اِ) آنچه در پاییز و اول زمستان کاشته شود. (از اقرب الموارد).

معنی قیاظ | فرهنگ لغت