قوط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قوط. [ ق َ ] (ع اِ) رمه ٔ گوسفندان یا صد گوسفند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ). ج، اقواط. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
قوط. (اِخ )دهی است به بلخ . (منتهی الارب ) (از معجم البلدان ).
قوط. [ ق ُ] (اِخ ) قومی از مردم اندلس . هرشیوش گوید: این قوم از فرزندان ماغوغ بن یافث بن نوح هستند و گویند از نسل قوطبن حام بن نوح میباشند. (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٦٩).