قهپایی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قهپایی . [ ق ُ ] (اِخ ) فیض اﷲبن غیاث الدین محمد طباطبائی . از علمای امامیه ٔ قرن یازدهم هجری و از شاگردان مقدس اردبیلی و ملا محمدتقی مجلسی بود. او راست : حاشیه ٔ مبحث الهیات شرح تجرید قوشچی . (الذریعة ج ٦ ص ١١٥) (ریحانة الادب ج ٣ ص ٣٢٦).
قهپایی . [ ق ُ ] (اِخ ) عنایت اﷲبن شرف الدین علی بن محمودبن شرف الدین علی . ملقب به زکی الدین و معروف به زکی نجفی . از علمای امامیه ٔ قرن یازدهم هجری و از شاگردان مقدس اردبیلی و شیخ بهائی و بعضی دیگر از علما بود و در علوم دینی بخصوص علم رجال و درایه تبحر داشت . او راست : ١ - ترتیب رجال شیخ طوسی . ٢- ترتیب رجال کشی . ٣ - ترتیب رجال نجاشی . ٤ - ترتیب فهرست شیخ طوسی . ٥- حاشیه ٔ نقد الرجال . ٦ - مجمع الرجال . (الذریعه ) (روضات الجنات ص ٤١٧) (ریحانة الادب ج ٣ ص ٣٢٦).
قهپایی . [ ق ُ ] (ص نسبی ) منسوب به قهپایه، معرب کوهپایه و آن قصبه ای است در دو منزلی اصفهان که اینک به کوپا مشهور است . (ریحانة الادب ج ٣ ص ٣٢٦).