قنافذ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قنافذ.[ ق َ ف ِ ] (ع اِ) کوه های خرد است یا ریگ توده ها یا پشته های تنک است بر راه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ ج ِ قنفذ بمعنی خارپشت . (آنندراج ).
قنافذ. [ ق َ ف ِ ] (اِخ ) موضعی است . شاعری در این باره شعری دارد. رجوع به معجم البلدان شود.