قنابل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قنابل . [ ق ُ ب ِ ] (ع ص ) مرد درشت . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ (اِخ ) خری است . (منتهی الارب ). اسم حمار. (اقرب الموارد).
قنابل . [ ق َ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ قَنبَل . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به قنبل شود. ◄ ج ِ قَنبَلة. رجوع به قنبل و قنبلة شود. ◄ ج ِ قُنبُلَة. (اقرب الموارد). رجوع به قنبلة شود.