قمولی

قمولی . [ ق َ ] (اِخ ) احمدبن محمدبن مکی بن یاسین قرشی مخزومی، مکنی به ابوالعباس و ملقب به نجم الدین . از علمای عامه ٔ قرن هشتم هجری است . وی چندی متصدی منصب قضای قوص و اخمیم و سیوط بود. او راست : ١- البحر المحیط فی شرح الوسیط. او در این کتاب، کتاب وسیط غزالی را که در فقه شافعی است شرح کرده است و سپس آن را ملخص گردانیده و به جواهرالبحر نامیده است . ٢-تکمله ٔ تفسیر فخر رازی . قمولی پیش از تکمیل این تکمله وفات یافت و احمدبن خویی آن را به پایان رسانید. ٣- شرح مقدمه ٔ ابن الحاجب . وی به سال ٧٢٧ هَ . ق . وفات یافت . (کشف الظنون ) (روضات الجنات ) (ریحانة الادب ج ٣ ص ٣١٧). و رجوع به معجم المطبوعات ج ٢ ستون ١٥٢٦و حسن المحاضرة فی اخبار مصر و القاهره ص ١٩٣ شود.