قمراء
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(قَ) [ ع - فا. ]<BR>۱- (ص.) مؤنث اقمر، سفید مایل به تیره.<BR>۲- (اِ.) ماهتاب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(قَ) [ ع - فا. ] ۱- (ص.) مؤنث اقمر، سفید مایل به تیره. ۲- (اِ.) ماهتاب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قمراء. [ ق َ ] (ع ص ) مؤنث اقمر. (اقرب الموارد). ماهتاب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ شب روشن با ماه . (منتهی الارب ). لیلة قمراء؛ شبی ماهناک . (مهذب الاسماء). شبی بامهتاب . ◄ اتان قمراء؛ خر ماده ٔ سپید مایل به تیرگی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ (اِ) مرغی است . (منتهی الارب ). طایر صغیر من الدخاخیل . (اقرب الموارد).