قلاوز
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(قَ وُ) [ تر. ] (ص.)<BR>۱- دلیل، راهنما.<BR>۲- محافظ، پاسبان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(قَ وُ) [ تر. ] (ص.) ۱- دلیل، راهنما. ۲- محافظ، پاسبان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قلاوز. [ ق َ وُ ] (ترکی، اِ) قلاووز : تا به وصل نجیب منده رسم آی قلاوزایت یلم قنده . سوزنی . آن رسول حق قلاوز سلوک گفت الناس علی دین ملوک . مولوی . رجوع به قلاووز شود.