قفر

(قَ فْ) [ ع. ] (اِ.) بیابان بی آب و علف. ج. قفار.<br>

(قَ فْ) [ ع. ] (اِ.) بیابان بی آب و علف. ج. قفار.

قفر. [ ق َ ف َ ] (ع مص ) کم شدن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): قَفِرَ مال فلان قفراً؛ قل ّ. ◄ کم شدن گوشت و لاغر شدن : قفرت المراءة؛ قل ّ لحمها. (اقرب الموارد). ◄ بی نانخورش گشتن طعام . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).

قفر. [ ق َ ف ِ ] (ع ص ) کم موی . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). و در شعر به تخفیف یعنی به سکون فاء آمده است . (از اقرب الموارد). ◄ گرگ منسوب به قَفْر. (اقرب الموارد). گرگ بیابانی . (منتهی الارب ).

قفر. [ ق َ ] (ع مص ) درپی رفتن و پیروی کردن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): قفر الاثر قفراً؛ اقتفاه و تبعه . (اقرب الموارد).