قظیفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قظیفی . [ ق ُ ظَ] (اِخ ) عباس بن ربیعه . از طایفه ٔ قظیف است که در مصر سکونت گزید. (اللباب ). مؤلف لباب آرد: آنچه را من در نسبت عابس و فروه و علقمه میدانم این است که اینان از دودمان غطیف بن عبداﷲبن ناجیةبن یحابر (مراد) هستند و باید غطیفی خوانده شوند نه قطیفی، و ابوسعد نیز آنان را به عنوان غطیفی یاد کرده است و دانسته نیست که نسبت قظیفی آیا تصحیف است یا درست . (اللباب ).
قظیفی . [ ق ُ ظَ ] (ص نسبی ) نسبت است به قظیف . (اللباب ). رجوع به قظیف شود.