قضاوقدر

قضا و قدر. [ ق َ وُ ق َ دَ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) اندازه ٔ چیزی که مقدر باشد : چه گر موافق طبع است و ناموافق جسم موافق است به یک جای از قضا و قدر. # چه قدر دارد نزد قضا بنی آدم چه قیمت آرد نزد قدر تن جانْور؟ ناصرخسرو. رجوع به قضاء شود.

سرنوشت، پیشامد، بخت

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی