قصیر لخمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قصیر لخمی . [ ق َ رِ ل َ ] (اِخ ) ابن سعد. از نوابغ جاهلیت است . وی صاحب جذیمه ٔ وضاح است و سخنان او با جذیمه مشهور است در خبر جذیمه و زباء.او کسی است که زباء را بفریفت تا عمروبن عدی توانست وی را بکشد. رجوع به امثال المیدانی ج ١ ص ١٥٧ و الاعلام زرکلی ج ٢ ص ٧٩٦ و عقدالفرید ج ٣ ص ٥٩ و ٣٥١ شود. درباره ٔ وی مثلی است : لایطاع لقصیر أمر. (منتهی الارب ).