قصرانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قصرانی . [ ق َ ] (اِخ ) محمدبن ابان بن عایشة. برادر ولیدبن ابان و از راویان است . وی از هشام بن عبداﷲ روایت کند و از ضعاف است . (لباب الانساب ).
قصرانی . [ ق َ ] (ص نسبی ) نسبت است به قصران، و آن دو قصر است به نام قصران داخل و قصران خارج، و این هر دو از نواحی ری محسوبند. (لباب الانساب ) (معجم البلدان ). رجوع به قصران داخل و قصران خارج شود.
قصرانی . [ ق َ ] (اِخ ) احمدبن حسین بن ابوالقاسم بن علی قصرانی . از مردم قصران خارج و یکی از مشایخ زیدیه است . تولد او در اذون قصران به سال ٤٩٥ هَ . ق . اتفاق افتاد. سمعانی از وی روایت دارد. (معجم البلدان ).