قصداری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قصداری . [ ق ُ ] (ص نسبی ) نسبت است به قصدار. (لباب الانساب ). رجوع به قصدار شود.
قصداری . [ ق َ ] (اِخ ) جعفربن خطاب، مکنی به ابومحمد. از محدثان است . وی در بلخ سکونت کرد و از ابوالفضل عبدالصمدبن محمدبن نصیر عاصمی حدیث شنید. از او ابوالفتوح عبدالغافربن حسین بن علی کاشغری حافظ روایت دارد. (لباب الانساب ).