قشه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قشه . [ ] (اِخ ) اسم طایفه ای از ایلات کرد ایران است که تقریباً ٥٠ تن میشوند و در جوانرود و سیروان سکنی دارند. (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٥٩).
قشه . [ ق ُ ش َ/ ش ِ ] (پسوند) (مزید مؤخر امکنه ) آبوقشه . مردقشه . و ظاهراً این صورتی از کشه یعنی کشنده است، مانند گاوخواره که نام رودی است، چنانکه مردقشه را در بعضی دیگر از مسالک و ممالکها مردکشان نامیده اند مانند مقدسی و غیره . (یادداشت مؤلف ).