قسمت

(قِ مَ) [ ع. قسمة ] (اِ.)<BR>۱- بهره، نصیب.<BR>۲- جزء. <BR>۳- سرنوشت، تقدیر.<br>

(قِ مَ) [ ع. قسمه ] (اِ.) ۱- بهره، نصیب. ۲- جزء. ۳- سرنوشت، تقدیر.

قسمت . [ ق ِ م َ ] (ع اِ) قسمة. بهره و بخشش چیزی، و با لفظ خوردن و کردن و نهادن و افتادن مستعمل است . (آنندراج ). رجوع به قِسمة شود : برفت آن زمین را دو قسمت نهاد به هر یک پسر زآن نصیبی بداد. سعدی (از آنندراج ). قسمت خود میخورند منعم و درویش روزی خود میبرند پشّه و عنقا. سعدی . گر عشق نهد قسمت من خواری و آفت خواری به حمیت بکشم نی به لطافت . عرفی (از آنندراج ). یک زخم رسا قسمت صد سینه نیفتاد از بس به شهادتگهش امروزغلو بود. واله هروی (از آنندراج ). عشق چون قسمت اسباب معیشت میکرد لاله داغی ز میان برد که داغم دارد. محمدخان قدسی (از آنندراج ). آب و رنگ چهره ٔ او را اگر قسمت کنند بی سخن گلگونه ٔ چندین گلستان میشود. صائب . هرکه در دنیای فانی زادِ عقبی جمع کرد قسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد. صائب (از آنندراج ). - امثال : قسمت هیچکس را هیچکس نتواند خورد .

اقبال، بخت، قسم، نصیب بخش، بهر، بهره، پاره، تکه، جزء، حصه تقسیم، توزیع، سهم شعبه قسط قرعه روزی، سرنوشت، طالع

بهر، سرنوشت، پاره، برخ، بخشش، بخش، بخت

نام فارسی