قسطاکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قسطاکی . [ ق ُ ] (اِخ ) ابن یوسف بن بطرس بن یوسف بن میخائیل حمصی . از شاعران و نویسندگان و ناقدان و از مردم حلب است که تولد او به حلب بود و به سال ١٢٧٥ هَ . ق . به دنیا آمد و به سال ١٣٦٠ هَ . ق . هم بدانجا درگذشت . اجداد او در نیمه ٔاول قرن ١٦ م . هجرت کردند. او راست : ١- «منهل الورّاد فی علم الانتقاد»، این کتاب در سه جزء است و بسیاری از فصول آن در روزنامه ها و مجلات بزرگ منتشر شده است . ٢- کتاب السحر الحلال فی شعر الدلال، چاپ شده، و این کتاب را در شرح حال خال خود جبرائیل دلال نوشته . ٣- ادباء العرب ذووالاشر فی القرن التاسععشر، چاپ شده . ٤- مجموع رسائل و خطب و مقالات فی اغراض شتی، خطی . ٥- دیوان شعر بزرگ، خطی . ٦- مجموع اغان . وی از اعضاء انجمن علمی عربی دمشق بود. (اعلام زرکلی چ ٢ ج ٦ ص ٤١).