قسط

(قِ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- عدل و داد.<BR>۲- بهره، نصیب.<BR>۳- قسمتی از یک کل که در فاصله‌های مساوی با کمیت‌های مساوی دریافت یا پرداخت می‌شود.<br>

(قِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- عدل و داد. ۲- بهره، نصیب. ۳- قسمتی از یک کل که در فاصله‌های مساوی با کمیت‌های مساوی دریافت یا پرداخت می‌شود.

قسط. [ ق َ س ُ ] (ع ص ) رَجُل قسطالرِّجْل، مرد راست استخوان پای . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ).

قسط. [ ق َ س َ ] (ع اِمص )خشکی در گردن . ◄ راستی استخوانهای ساق ستور، و آن عیب است . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ).من عیوب الخلقیة للفرس و هو ان تری رجلاء منتصبین غیر محنبین . (صبح الاعشی ج ٢ ص ٢٦). ◄ (مص ) خشک شدن . گویند: قَسِطَت ْ عنقه قسطاً؛ کانت یابسة. و قسطت عظام الفرس ؛ یبست من الهزال . ◄ راست شدن استخوان . گویند: قسطت الدابة؛ کانت رجلاها منتصبتین . (از اقرب الموارد).

قسط. [ ق َ ] (ع مص ) عدل و داد کردن . (اقرب الموارد)(منتهی الارب ). و این از مصادری است که صفت واقع میشود، مانند عدل . گویند: رجل قسط، چنانکه گویند: شاهد عدل، و واحد و جمع در آن یکسان است . (منتهی الارب ).

دادگری، داد، عدل، منصفت بخش، حصه، قسمت

مانده، راستکاری، داددهی، داد، بازپرداخت

أَمَرَ رَبِّی بِالْقِسْطِ «قسط» مفهومش آن است که حق کسى را به دیگرى ندهد، و به تعبیر دیگر «تبعیض» روا ندارد، و نقطه مقابلش آن است که حق کسى را به دیگرى دهد. «قسط» در لغت به معناى پرداختن سهم دیگرى است، و لذا مفهوم دادگرى در آن نهفته است. جالب این که در سوره «یونس»، این کلمه تنها در مورد کسانى که عمل صالح دارند، و پاداش نیک دریافت مى کنند گفته شده، و در مورد کیفر بدکاران عنوان نشده است; این به خاطر آن است که مجازات و کیفر، شکل در آمد و سهمیه ندارد، و به تعبیر دیگر: کلمه «قسط»، تنها متناسب پاداش نیک است، نه مجازات.(17)