قرقچی

قرقچی . [ ق ُ رُ ] (ترکی، ص مرکب، اِ مرکب ) محصل منع. (آنندراج ). قرق کننده . منعکننده . آنکه مأمور قرق کردن شکارگاه شاه است تا دیگری در آنجا صید نکند : قرقچی سلطان شریعت است . (رفیع واعظ، در صفت ماه رمضان، از آنندراج ). رجوع به قُرُق شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی