قدح پیما

قدح پیما. [ ق َ دَ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) ساقی : به تماشا چو سرو قامت او بر لب جوی شد قدح پیمای . امیرشاهی (از آنندراج ). عارفان از می تا شیشه ٔ دل سرگرم اند چشم مخمور توبر دست قدح پیمایست . میرزا رضی دانش (از آنندراج ).