قبرقه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قبرقه . [ ق َ رِ ق َ / ق ِ ] (ترکی، اِ) دنده . قبرغه . (نظام ). رجوع به قبرغه شود : و سوخته قبرقه ٔ او [ ضأن ] قاطع اسهال و سیلان خون . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). - شش قبرقه ؛ دشنام گونه ای است سیاهان یعنی غلامان و کنیزان سیاه را.