قاف تا قاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاف تا قاف . (ق مرکب ) قاف به قاف . کران تا کران . از یکسر تا سر دیگر این جهان . (امثال و حکم دهخدا). تمام جهان . (آنندراج ) : جهان قاف تا قاف پر نور کرد به هر جا که بد ماتمی سور کرد. فردوسی . قاف تا قاف همه ملک جهان زان تو باد خود همی دان که بود ارجو ان شأاﷲ. منوچهری . قاف تا قاف صیت عدل وی است گذران بر لب اولی الالباب . سوزنی . قاف تا قاف جهان بینی شب وحشت چنانک تا دم صورش سپیده دم نخواهی یافتن . خاقانی . چون خود و چون من نبینی هیچ کس در شرع و شعر قاف تا قاف ار بجوئی قیروان تا قیروان . خاقانی . هر جا که دلی است قاف تا قاف از بندگی تو میزند لاف . نظامی . بعزم دست بوسش قاف تا قاف کمر بسته کله داران اطراف . نظامی . ماهی که قاف تا قاف از عکس اوست روشن چون روی تو بدیده پشتی چو دال کرده . عطار. خوبرویان چو رخ نمی پوشند عاشقان در طلب نمی کوشند یافت عنقا ز عزلت و دوری قاف تا قاف نام مستوری . اوحدی .