قاطب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاطب . [ طِ ] (ع ص ) درهم کشیده . (مهذب الاسماء). وجه قاطب ؛ روئی درهم کشیده و دندان پدید آمده . مرد ترشروی چین ابرو. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ کسی که آمیخته میکند شراب را. (ناظم الاطباء). ◄ (اِ) شیر بیشه . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).