قاضی مزجد

قاضی مزجد. [ ] (اِخ )احمدبن عمربن محمدبن عبدالرحمان بن قاضی یوسف شافعی زبیدی، مکنی به ابوالسرور و مشهور به شهاب الدین و صفی الدین . از مشاهیر محققان فقهای شافعی است که شیخ الاسلام وقت خود بوده است . وی در علوم اسلامی متبحر و دارای فتاوای بسیار و تألیفات سودمندی است . قریحه ٔ شعری نیز داشته و مدتی قاضی القضاة شهر عدن و زبیدیه بوده است . او راست : ١- تجرید الزوائد و تقریب الفرائد. ٢- تحفة الطلاب . ٣- العباب المحیط بمعظم نصوص الشافعی و الاصحاب در فقه . این کتابی است بسیار با ارج که محل استفاده ٔ دانشمندان بوده و جمعی از جمله ابوالحسن بکری و احمدبن حجر، میثمی بر آن شرح نوشته اند. ٤- منظومة الارشاد که حاوی ٥٨٤٠ بیت است . وی در ماه ربیع الثانی به سال ٩٣٠ هَ . ق . در ٨٣ سالگی در زبیدیه وفات یافت . (النور السافر ص ١٣٧) (ریحانة الادب ج ٤ ص ١٦).