قاضی اسطخری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاضی اسطخری . [ اِ طَ ] (اِخ ) حسن بن احمدبن زیدبن عیسی، مکنی به ابوسعید. از اکابر فقهای شافعیان و رؤسای ایشان و قاضی قم بوده و چندی عمل احتساب بغداد را مباشرت نمود. و از طرف مقتدر عباسی به قضاء سجستان منصوب شده و در مناکحات ایشان بازرسی کرده و اکثر آنها را که بی اجازه و امضای ولی وقوع یافته بوده الغاء نموده است . تألیفاتی در فقه دارد. او راست : ١- الاقضیة. ٢- الشروط و الوثاق . ٣- الفرائض الکبیر. ٤- المحاضر و السجلات . وی در ماه شعبان یا جمادی الاَّخر سال ٣٢٨ هَ . ق . در ٨٤ سالگی وفات یافت . (نامه ٔ دانشوران ج ٥ ص ٤٩) (ابن خلکان ج ١ ص ١٤١) (فهرست ابن الندیم ص ٣٠٠) (طبقات الشافعیة ج ٢ ص ١٩٣) (ریحانة الادب ج ١ ص ٨٤).