قاآنی | قطعات | شماره ۱۷

ای که از عشق و عقل می‌لافی هست نیمی دروع و نیمی راست عقل داری ولی نداری عشق زان وجودت اسیر خوف و رجاست عشق را با امید و بیم چکار بیم و امید اهل عشق خداست