فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۱۱

کسی که یافت نسیم نعیم درویشی نتافت سر ز طریق قویم درویشی چه کرد لطف الهی مرا ز درویشان شدم بهمت والا مقیم درویشی اگر چچه عین کمالم گرفت این نعمت شدم اسیر بدست قسیم درویشی دگر بهمت ارواح پاک درویشان زدم قدم بره مستقیم درویشی خدای کرد کرامت مرا دگر باره نشستنی برضا بر گلیم درویشی چها که بر سرم آمد از آن زمان که مرا گسست باز طریق قویم درویشی بزرگوار خدایا هزار شکر تو را که باز روزی من شد نعیم درویشی همین بس است که دارم بنقد آسایش زیادتی بود اجر عظیم درویشی هزار شکر که پیوسته فیض را دل و جان معطر است ز عطر نسیم درویشی