فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۰۳

ای فدای غم جان تو کسی که تو هم جانی و جانان کسی تو بمانی دگران در گذرند همه خلق بقربان کسی لمن الملک تو سوزد اغیار آتش قهر تو طوفان کسی بفدای تو سر و سامان‌ها ای سر هر کس و سامان کسی هر چه جز تو همه کفر است و ضلال نیست جز عشق تو ایمان کسی درد تو بس بودم در دل و جان درد تو مایه درمان کسی روی بنمائی و گر ننمائی آن خویشی تونه‌ای آن کسی رحم کن رحم که بگداخت دلم در غمت جان کسی جان کسی فیض جان داد بجانان آخر قطره پیوست بعمان کسی